Yaşam Hakkı ve Evrensel Hukuk

Sahilde bulunan küçücük bir çocuğun cansız bedeni, dünyamızın geldiği noktada hepimizin vicdanını yaraladı. Bu çocuğun doğacağı yeri seçme şansı olmadı. Doğduğu topraklardaki karışıklığın sorumlusu değildi; siyasi kavgaları, dini tartışmaları anlamazdı.

Ama seçmediği bir coğrafyada doğmuş, sorumlusu olmadığı ve çözemeyeceği sorunların bedelini canıyla ödemiştir. Dünya üzerindeki adı konulmuş ya da konulmamış bütün savaşların bedelini gençler ve çocuklar ödüyor.

Oysa özgür ve güven içinde yaşamak herkesin hakkıdır. Birleşmiş Milletler Genel Kurulu’nun 10 Aralık 1948 tarihinde kabul ettiği İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi bunu açıkça ifade eder:

“Bütün insanlar özgür, onur ve haklar bakımından eşit doğarlar.”

“Yaşamak, özgürlük ve kişi güvenliği herkesin hakkıdır.”

Tüm çocuklar eşitse, başka çocukların keyifle yüzdüğü aynı denizde bu çocuk neden can vermiştir? Yaşamak herkesin hakkıysa bu çocuk neden sahilde cansız yatmaktadır?

Refah içinde yaşayanlar, çevrelerine ördükleri duvarları yükselterek ve duvarların dışını görmezden gelerek huzurlu olamazlar. Bir apartmanın tek dairesi tok ve güven içindeyken diğer dairelerde yokluk ve kavga varsa, o kavga bir gün bütün apartmana yayılır. Huzur, barış ve güven bireysel değildir. Orman yanmaya başladığında yangının ortasındaki tek bir ağaç kurtulamaz.

Hakları düzenleyen hukuk, evrensel ya da yerel olsun, karışıklığı önlemek içindir. İki kişi arasında başlayan anlaşmazlığı hukuk çözmezse kavga kaçınılmaz olur; bu toplumlar ve ülkeler için de geçerlidir. Hukukun yokluğu ile herkese eşit uygulanmaması aynı sonucu doğurur.

“Hukukun herkese lazım” olduğu, “yurtta sulh, cihanda sulh” ilkesinin önemi ve “komşusu açken tok yatılmaz” düsturu yeniden ve istisnasız biçimde hayata geçirilmelidir.

Evimize, yurdumuza, dünyamıza barış dilerim.